วันนี้มีนิทานใาอ่านให้ฟัง ฮ่าๆๆ ไม่สิเธอต้องอ่านเอง  เป็นนิทานธรรมะนะ

 ......................................................... อยู่อย่างรู้คุณค่า.................................
      อาจารย์ท่านหนึ่ง มีลูกศิษย์อยู่เป็นจำนวนมากเป็นที่เคารพนับถือขอลูกศษย์ เพราะท่านมีความรู้ความสามารถในการถ่ายทอดความรู้ให้เเก่ศิษย์ด้วยเทคนิคที่เต็มไปด้วยความชำนาญชาญฉลาด

        อยู่มาวันนึง อาจารย์พาลูกศิษย์ไปที่เเม่น้ำ โดยท่านอาศัยจังหวะนี้เป็นช้วงเวลาในการสอนศิษย์ให้มีความรู้ความสามารถ เกี่ยวกับความเพียรพยาม ที่จะมีชีวิตอยู่อย่างมีคุณค่า

         เมื่อเห็นว่าลูกศิษย์พร้อมที่จะเรียนรู้ ท่านต้องการจะถ่ายทอดเเล้ว จึงมีลูกศิษย์ ๑ คนมาเป็นอาสาสมัครในการเรียนรู้ครั้งนี้ ครั้นอาจารย์กล่าวจบลูกศิษย์ที่อาสาเป็นผู้ช่วยก็มายืนต่อหน้าท่าน

          ครั้งเห็นว่าทุกอย่างลงตัวเเล้ว อาจารย์ก็พาศิษย์เดินลงไปในน้ำ เเล้วก็จับศีรษะของลูกศิษย์กดลงไปที่น้ำทันที ฝ่ายลูกศิษย์ เมื่อถูกอาจาร์กดไปเช่นนั้น  เมื่อเวลาผ่านไปครู่นึงก็รีบตะเกียกตะกายอย่างสุดเเรงเกิด
 
          อาจารย์ได้จับลูกศิษย์ กดน้ำอยู่อย่างนั้นอยู่ ๓ ครั้ง เมื่อเห็นว่าบทเรียนที่สอนสมบูรฯ์เเล้ว จึงกล่าวชมเชยลูกศิษย์ที่มีความกล้าพอที่จะเป็นผู้ถูกทดสอบในครั้งนี้ พร้อมกับถามลูกศิษย์ว่า

 "ในขณะที่อาจารย์กดศีรษะของเจ้าลงไปในน้ำ เจามีควมต้องการสิ่งใดมากที่สุด? "

        "ผมต้องการอากาศหายใจมากที่สุด ครับ " ลูกศิษย์ ตอบพร้อมเเสดงสีหน้าที่ดูดเหมือนว่าอากาศนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญมากกว่าสิ่งใด

     "ในขณะนั้น ความต้องการ ลาภ ยศ สรรเสริญเเละเงินทองต่างๆ เกิดขึ้นบางไหม? " อาจารย์ถามต่อ

      "ไม่มีเลยครับ ผมต้องการเพียงอากาศให้สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ก็เพียวพอเเล้ว ไม่ได้คิดเรื่องอื่นเลยครับ"

   "เธอได้ข้อคิดอะไรกับเหตุการณ์ที่เกดขึ้นในครั้งนั้น ?"

    ลูกศิษย์มองมาที่ อาจารย์ของตนเขาใช้เวลาครุ่นคิดอยุ่ คุ่นึงแล้วจึงตอบอาจารย์ไปว่า

    "เเท้จริงเเล้ว ชีวิตของคนเราชั่งสั้นนัก ลมหายใจเข้าเเละลมหายใจออก นี้เเหละ
 คือสิ่งที่หล่อเลี้ยงชีวิตของเราให้อยู่ได้หากเรารู้จักใช้เวลาไปในเเต่ละขณะอย่างคุ้มค่าเเม้จะมีชีวิตยู่ยาวนาน ก้ไม่มีประโยชน์อะไรต่อการที่มีชีวิตอยู่นะครับ"

     เมื่ออาจารย์ได้ฟังคำตอบของลูกศิษย์เเล้ว ก็หันมาทางบรรดาลูกศิษย์ที่มาด้วยกัน พร้อมกล่าวให้ข้อคิดแก่พวกเขาว่า

     "หากพวกเจ้าต้องการใช้ชีวิตอยู่อย่างมีคุณค่า เเละมีชีวิตอยู่อย่างควรค่าต่อมาชื่นชม ของให้มองเห็นความสำคัญชองเวลาที่เสียไปเเต่ล่ะขณะ เหมือนดั่งคนเราที่ต้องการอากาศหายใจตอนที่ถูกกดศีรษะลงไปในน้ำ
เเต่ล่ะขณะที่เสียไป กฌเหมืนกับการสูญเสียหายไปของทุกสิ่งในชีวิตเรา ไม่ว่าจะเป็นร่างกายที่เสื่อมโทรมเมื่อใช้งานนานมาก จิตใจที่ไร้ความเบินบาน เพราะไม่มีการเรียนรู้อย่างผู้มีสติ เเต่เมื่อใดที่เห็นคุรค่าองทุกขณะของเวลา เราจะใช้ชีวิตอยู่อย่างอย่างรุ้คุณค่าทุกเสี้ยววินาที เมื่อเป็นเช่นนี้ิ เราย่อมรู้จักคิด พูด เเละทำเเต่สิ่งทีนำไปสู่ความเจริญ และเป็นไปเพื่อให้เกิดความสุขที่งดงามต่อฝ่ายชีวิตฝ่ายเดียว ......................."

                       วันนี้คุณว่าคุณทำอะไร ให้ลมีคุณค่าเเล้วหรือยัง?

ขอบคุณหนังสือ นิทานธรรมะตอนสอนใจให้เป็นสุข

 เเก่ผู้ที่มอบให้เราซึ่งเราจะพยามเเบ่งปันความรู้

ที่ได้ให้เเก่ทุกคนนะขอให้ทุกคนมีความสุขๆๆๆ

 สันติ เเละได้รับพระพร.........................      ^^

ฺ


   

      ขออนุญาตินะคะ  (ขโมยความคิดเขามาอีกทีฮ่าๆๆ)       

    "อย่าฝืนธรรมชาติ"

**คนที่ยืนเขย่งเท้าไม่อาจยืนได้นาน เพราะฝืนร่างกายตัวเอง

เป็นตัวของตัวเองให้ดีที่สุด อย่าไปพยายามเสียทุกอย่าง หากปราศจากความเป็นจริงล่ะก็ .

เราว่าจริงนะ คนเราต้องเป็นตัวของตัวเอง คิดอะรัยๆก็ทำไปอย่างนั้น อย่างเเกล้งทำไปงั้นๆ เพราะถ้าเราทำอย่างนั้น มันจะเป็นการฝืนตัวเอง คนเราไม่มีใครที่สมบูรณ์แบบหรอก ไม่มีใครที่ไม่ถูกนิททา ดีบ้าง ร้ายบ้าง เราต้องยอมรับมันให้ได้นะ เพราะมันคือความจริง (การถูกนิททา บ้างทีเขาอาจรู้จักเรายังไม่ดีพอ เราก็ไม่ควรไม่ต่อว่าเขาต่อ เพราะมันจะทำให้เรื่องราวมันใหญโตขึ้น การที่เขาทำยอย่างงั้น เเปลว่าอย่างน้อยเขาก็สนใจเราอยูนะ ถึงได้พูดถึงเรา ถึงเเม้จะเป็นเรื่องที่ไม่ดีก่อนตาม ฮ่าๆๆ)  เเต่ถ้ามันไม่ใช่เรื่องจริงสักวัน ความจริงจะปราำฎกขึ้นมาอง เเต่ถ้ามันเป็นเราจึง เราก็ควรที่จะปรับปรุงตัวเองนะ เพื่อนๆๆ

รูปพระอุโบสถ์ วัดโสธรวรารามวรวิหาร

ถ่ายบริเวณโรงเรียนวัดโสธรวรารามวรวิหาร ๓๔๒

เราถ่ายเวลาเย็นหลังเลิกเรียนนะ ฮ่าๆๆๆ ว่าจะเปลี่ยนอาชีพล่ะ

ล้อเล่น เห็นว่าวิวชั้นบนห้อง มันสวยดี เดินออกไป ดูนอก

หน้าต่างโบสถ์วัดสวยมากๆๆ

ฉัตรกมล มงคล(ตัวเราเอง)

รูปอาคารเรียน โรงเรียวัดโสธรวรารามวรวิหารนะ 

ถ่ายโดย น้องสาวสุดสวย ของเรา ฮ่าๆๆ น้องพิม น่าจะถ่ายตอนที่ ประชุมผู้ปกครอง(เราไม่ได้มา เพราะติดค่าย) บริเวณที่ถ่ายอาคารใหม่ตึก สาม

ฉัตรมุนี มงคล(น้องของเราเองนะ)

                 คุณว่าการจัดดอกไม้ง่ายไหม ??

   พอดีว่า พี่ที่ค่ายๆต้นทุนชีวิตเขาอยากได้คน จัดดอกไม้ไปช่วยงานเขา เราอยากไปนะ เเต่่าเรายังเรียนอยู่คือๆๆ เขาคงอยากได้เเบบว่า โตๆๆเเร้ว  ใครสนใจจัดดอกไม้เป็นไปช่วยพี่เขาหน่อยนะ


  ไม่ต้องเเปลกใจนะว่า ทำไมเราจัดเป็น เราไม่ได้เรียนจัดดอกไม้มา หรอก เเต่หตุท่ทำให้จัดเป็น ก็เพราะว่า ที่บ้านเปิดร้านจัดดอกไม้อ่านะ เลยทำให้ทำเป็น

   ติดต่อพวกพี่เขาทางเฟสบุ๊ค นะhttps://www.facebook.com/photo.php?fbid=530873240283738&set=a.140925982611801.17728.137744292929970&type=1&theater

 ภาพนี้ เรากำลังช่วกันวางเเผนงานอยู่อ่านะ (กลุ่ม มาเลเซีย)

ภาพ วินาทีสุดท้ายของการอยู่ค่าย(ดูเเร้วก็คิดถึงเพื่อนๆๆ)

 ภาพ กิจกรรมตอนเช้า (ออกกำลังกาย)

 ภาพนี้ พี่เเขกเป็นนักร้อง(ภาพนี้ไม่ติดเราอ่าๆเราอยู่ขวากว่านั้นอีก ฮ่าๆๆๆๆๆๆ)

ภาพนี้เป็นการทำกิจรรมสนุกๆ(เล่นเกม พวกเธอพังเรารู้ไหมฮ่าๆๆ)

ภาพตอนเรับเกียติบัตร เช้าวันที่ ๑มิถุนายน ๒๕๕๖ เราอยู่ไหนน่าาา ใครรรู้บอกเราหน่อย

นักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๕/๒

วันนี้คือ วันศุกร์(แสนสนุก) ที่21มิถุนายน 2556   ดูจากภาพก็น่าจะรู้ว่าห้องเราเป็นยังงัย ??

เเบบว่า......ตั้งใจทำงานมากเรยนะ ฮ่าๆๆๆๆ  ห้องเรียนไม่ค่อยบ้ากล้องกันเท่าไรหรอกนะ เอิ๊กๆๆๆ

ตอนนั้นเป็นภาพที่ กำลังทำใบงานเรื่อง สังคายนาครั้งที่๒ อยู่ ไหนหาเราสิๆว่าอยู่ตรงไหน หาเจอเเร้วบอกเราด้วยนะ เราหาตัวเองไปเจอ เฮ้ยๆไม่ใช่ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ  หาเจอเดวให้รางวัล(รางวัลปลอมๆๆอ่านะ)

    ขอบคุณมากๆคะ ที่ส่งหนังสือมาให้ๆๆๆ ที่เเรกไม่คิดว่าจะมาถึงเร็วขนาดนี้ (วันนี้วันที่ 19มิถุนายน 56)
ขอบคุณสำหรับหนังสือทุกเล่มที่ ให้มา หนุสัญญาว่าจะพยามอ่านให้หมดๆ ไม่สิต้องอ่านหมด เเต่ถ้าอ่านหมดเเล้วไม่เข้าใจ ไม่เกิดประโยชน์ ก็เป็นศูนย์ ขอบคุณจริงๆคะ จะบอกว่า เเม่แอบเปิดอ่านก่อนหมดแล้ว ฮ่าๆๆ ไม่เป็นรัยๆหรอกเนอะ เเม่ยังบอกอีกว่า เขาอุตสาห์ ซื้อมาให้ มลต้องอ่านให้หมดเล่มนะ เเล้วยังมีข้อความบนหนังสือด้วยนะ(โพสอิทสีเขียว) ว่าหนังสืออ่าอาจจะไม่มีประโยชน์มากมาย เเต่อยากให้อ่านให้หมด

    หนูอยากจะบอกว่าต่อให้ไม่บอกหนูก็ต้องอ่านให้หมดอยู่เเล้วล่ะคะ  ขอบคุณสำหรับโน๊ตเล็กๆที่ให้ข้อคิด  ขอบคุณหนังสือหลายๆๆเล่ม  โดยเฉพาะเล่มโปรดมีอยู่เล่มนึงๆๆ  เดี๋ยวถ้าต้องไหนมีสาระข้อคิดดีๆ เเล้วเราก็ว่างเราจะมา อัพเนื่้อหาให้อ่านกันนะ

   สุดท้ายไม่มีอะไรจะบอกนอกจากคำว่า ขอบคุณคะ ขอบคุณจริงๆๆๆ  ว่าเเต่เราพูดกี่คำเเล้วนี่คำว่าขอบคุณนี่อ่าๆๆ  ><

  ขอบคุณนะคะ

เเละหนังสือเล่มอื่นๆๆ อีกนะค่ะ